Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

Προσδοκία


Προσδοκία

Τέσσερις φορές πέρασα απόψε
                         κάτω απ’ το παράθυρό σου
έφευγα και ξαναγύριζα
                             με το φεγγάρι συντροφιά
και τη γεύση πρώτου μας φιλιού
                                                          στα χείλη

Κι ήρθα
Την πρώτη φορά και σου ψιθύρισα
                                                 πως σ’ αγαπώ
Τη δεύτερη σου τραγούδησα
                              ένα νοσταλγικό τραγούδι
Την Τρίτη αμίλητος με το κεφάλι σκυφτό
                           μυρίζοντας το γιασεμί σου
Την τέταρτη όμως νομίζω
         πως είδα στην κουρτίνα τη σκιά σου

Που να στα λέω τώρα
Τέσσερις φορές κι η νύχτα φεύγει
                                                           αθόρυβα,
λυπημένη
       για την ανεκπλήρωτη λαχτάρα μου
                                               να σ’ αγκαλιάσω
Κι όμως την τέταρτη φορά,
          νομίζω πως είδα στην κουρτίνα
                                                        τη σκιά σου
κι αυτό αρκεί για τ’ όνειρό μου απόψε  

                                   
                                    Γιάννης Ποταμιάνος


Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Αυγουστιάτικο φεγγάρι

  
Αυγουστιάτικο φεγγάρι  

Κι’ όμως κάποτε περπάτησα κι εγώ
                                σε θαλερή κοιλάδα
ακούγοντας κελαηδίσματα πουλιών
                             και μουσική τ’ αγέρα
Τότε, που κάτω
από φεγγάρι Αυγουστιάτικο
                          φίλησα τα μαλλιά σου

Κι’ είναι από τότε που, σαν
                                             με φυσήξει 
τ’ Αυγουστιάτικο μελτέμι
                                ξυπνάω και ψάχνω
στα υγρά σεντόνια μου
                       το χέρι, να σου κρατήσω

Κι’ είναι από τότε που μπαίνει
                                   απ’ το παράθυρο
τ’ ολόγιομο φεγγάρι,
φωτίζει την άδεια χούφτα μου
                        σαν πεινασμένη αράχνη
να ψάχνει στο επέκεινα
                                       του κρεβατιού
πίσω απ’ τον μέσα τοίχο

Γι’ αυτό κρατώ ζηλότυπα
                         μες στα ρουθούνια μου
την μυρουδιά σου
και την πίκρα ενός  φιλιού
                                              στο στόμα

Κι’ είναι από τότε που όλο το χρόνο,
                                             κάθε χρόνο
περιμένω να φανούν
                     τ’ Αυγουστιάτικα φεγγάρια

                            Γιάννης Ποταμιάνος